dans le bus pour Iruya, et,dans un mini village de montagne à San Isidro
(Nord Argentin - 3000m - con la Mathilda)
24 août 2010
Relâchons
dans le bus pour Iruya, et,dans un mini village de montagne à San Isidro
(Nord Argentin - 3000m - con la Mathilda)
18 août 2010
Et hop, de retour en Argentine
en traversant le Paso de Jama(entre San Pedro de Atacama et Jujuy-Salta)
15 août 2010
12 août 2010
Chili eerste indruk
Voor de verjaardag van Lucie (13 juli) zijn we met de bus het andesgebergte doorgetrokken (ook een beetje omdat dit zwemmend nogal moeilijk was). Aangekomen in Santiago, op zoek naar een slaapplaats en daar wringt het schoentje: een slaapplaats vinden is niet moeilijk, een goedkope slaapplaats is ander koek. Zeker voor door gewinterde budgetreizigers zoals wij en Chili is niet bepaald het goedkoopste Zuid Amerikaanse land wat overnachtingen betreft.
Tot hier toe in Argentinie was dit geen probleem. Bivakeren bij vrienden of vrienden van vrienden voor een vriendenprijsje( dank u Greg) en als je ergens geen vrienden hebt dan maak je die gewoon.
Dus in Santiagowerden we genoodzaakt in een hotel te slapen en ondanks je gemakkelijk 30 a 35 euro neerteld voor een nacht garandeerd dit geen luxe. Verwarming bestaat niet of onder de vorm van een CO-gasbrandertje: heerlijk inslapen is een zekerheid, wakker worden niet gegarandeerd. Dus besloten we snel door te reizen naar Conception waar Lucie een neef heeft wonen.
Conception was minder groot dan verwacht maar bezit een zekere "vibe". De dagelijkse 5.6 op de schaal van Richter niet meegerekend.
De eerste avond moesten we er natuurlijk ene gaan drinken en eentje is geentje. Zo kwamen we in een klein studentenhol terecht dat na de aardbeving met nietjes aan elkaar leek te hangen. The place werd gerund door een oneindig oud, klein verschrompeld vrouwtje. Ik zeg klein want ze liep zo krom dat haar hoofd bijna tussen haar benen zat ( opzich wel handig aangezien haar echtgenoot reeds enkele decennia overleden was).
Maar wat de plaats juist zo speciaal maaktte was het sociale politieke engagement van deze dubbel geplooide dame. In een land dat in zekere zin blijkbaar nog steeds gebukt gaat onder de Pinochet erfenis getuigt een tent als deze openhouden van durf en moed.
De bar zat tjokvol met al even overtuigde baardige Che Guevara en Salvator Allende aanhangers die uit volle borst vrolijke en minder vrolijke liederen zongen, grotendeels gecomponeerd door gesneuvelde politiek geengageerde volkszangers. Ja dit waren mensen die vochten voor hun vrije politieke meningsuiting. Dit had niets te maken met de wietrokende, pamfletten uitdelende, linkse rooie perluten die we regelmatig tegen het lijf lopen op onze europeese muziek festivals.
Bon van al die emotie kreeg ik honger dus was het tijd om de typische Chileense snack uit te proberen: de sopaipilla. Dit is een van pompoen gemaakte gefrituurde pannekoek al dan niet overdekt meteen stevige laag ketchup, mayonaise en andere ondefinieerbare vette sausen. HORROR¡ Nog maar net het argentijnse vet otvlucht of we werden al geconfronteerd met de Chileense frituur. Dit gezegd zijnde , de sopaipilla smaakte niet slecht en zeker niet na enkele flesse lokaal gerstenat.
Maar daar bleef het niet bij. De volgende dag kregen we een rondleiding in Conception city en daarbij hoorde natuurlijk de Chileense snack nr2 , te verkrijgen op elke hoek van de straat: de hotdog. Deze laatste niet noodzakelijk met zuurkool, nee preferabel met een dikke laag guacamoleen , halve pot mayonaise en een streep ketchup. Al gauw werd duidelijk waarom men ook aan de Chileense kant van de Andes een groot percentage tonne ronde kinderen tegenkomt.
De volgende drie dagentrokken we naar de kustom daar de pitoreske vissersdorpjes te bezoeken. gelukkig waren neef Gerald en zijn vriendin Claudia meegekomen om ons de mooiste plekjes te laten zien. Een groot deel van deze dorpjes zijn namelijk van de kaart geveegd door de tsunami die volgde op de aardbeving en ramptoerisme is niet ons ding.
Een groot verschil met Argentinie is dat ze in Chili wel vis eten en zo stortten we ons al watertandend op de meest bizarre schelpdieren die ik in m'n leven gezien heb . Meestal gemarineerd met veel limoensap ajuin en koriander: lekker¡
Er was er echter een bij die er van buiten uitzag als een rots en van binnen als een knalrode, ontstoken hondeglans. Bovendien smaakte hij naar isobetadine. Niet meteen mijn favoriet.
Hij deet te veel aan m'n werk denken en we zijn nu eenmaal op vakantie.
Tot hier toe in Argentinie was dit geen probleem. Bivakeren bij vrienden of vrienden van vrienden voor een vriendenprijsje( dank u Greg) en als je ergens geen vrienden hebt dan maak je die gewoon.
Dus in Santiagowerden we genoodzaakt in een hotel te slapen en ondanks je gemakkelijk 30 a 35 euro neerteld voor een nacht garandeerd dit geen luxe. Verwarming bestaat niet of onder de vorm van een CO-gasbrandertje: heerlijk inslapen is een zekerheid, wakker worden niet gegarandeerd. Dus besloten we snel door te reizen naar Conception waar Lucie een neef heeft wonen.
Conception was minder groot dan verwacht maar bezit een zekere "vibe". De dagelijkse 5.6 op de schaal van Richter niet meegerekend.
De eerste avond moesten we er natuurlijk ene gaan drinken en eentje is geentje. Zo kwamen we in een klein studentenhol terecht dat na de aardbeving met nietjes aan elkaar leek te hangen. The place werd gerund door een oneindig oud, klein verschrompeld vrouwtje. Ik zeg klein want ze liep zo krom dat haar hoofd bijna tussen haar benen zat ( opzich wel handig aangezien haar echtgenoot reeds enkele decennia overleden was).
Maar wat de plaats juist zo speciaal maaktte was het sociale politieke engagement van deze dubbel geplooide dame. In een land dat in zekere zin blijkbaar nog steeds gebukt gaat onder de Pinochet erfenis getuigt een tent als deze openhouden van durf en moed.
De bar zat tjokvol met al even overtuigde baardige Che Guevara en Salvator Allende aanhangers die uit volle borst vrolijke en minder vrolijke liederen zongen, grotendeels gecomponeerd door gesneuvelde politiek geengageerde volkszangers. Ja dit waren mensen die vochten voor hun vrije politieke meningsuiting. Dit had niets te maken met de wietrokende, pamfletten uitdelende, linkse rooie perluten die we regelmatig tegen het lijf lopen op onze europeese muziek festivals.
Bon van al die emotie kreeg ik honger dus was het tijd om de typische Chileense snack uit te proberen: de sopaipilla. Dit is een van pompoen gemaakte gefrituurde pannekoek al dan niet overdekt meteen stevige laag ketchup, mayonaise en andere ondefinieerbare vette sausen. HORROR¡ Nog maar net het argentijnse vet otvlucht of we werden al geconfronteerd met de Chileense frituur. Dit gezegd zijnde , de sopaipilla smaakte niet slecht en zeker niet na enkele flesse lokaal gerstenat.
Maar daar bleef het niet bij. De volgende dag kregen we een rondleiding in Conception city en daarbij hoorde natuurlijk de Chileense snack nr2 , te verkrijgen op elke hoek van de straat: de hotdog. Deze laatste niet noodzakelijk met zuurkool, nee preferabel met een dikke laag guacamoleen , halve pot mayonaise en een streep ketchup. Al gauw werd duidelijk waarom men ook aan de Chileense kant van de Andes een groot percentage tonne ronde kinderen tegenkomt.
De volgende drie dagentrokken we naar de kustom daar de pitoreske vissersdorpjes te bezoeken. gelukkig waren neef Gerald en zijn vriendin Claudia meegekomen om ons de mooiste plekjes te laten zien. Een groot deel van deze dorpjes zijn namelijk van de kaart geveegd door de tsunami die volgde op de aardbeving en ramptoerisme is niet ons ding.
Een groot verschil met Argentinie is dat ze in Chili wel vis eten en zo stortten we ons al watertandend op de meest bizarre schelpdieren die ik in m'n leven gezien heb . Meestal gemarineerd met veel limoensap ajuin en koriander: lekker¡
Er was er echter een bij die er van buiten uitzag als een rots en van binnen als een knalrode, ontstoken hondeglans. Bovendien smaakte hij naar isobetadine. Niet meteen mijn favoriet.
Hij deet te veel aan m'n werk denken en we zijn nu eenmaal op vakantie.
3 août 2010
2 août 2010
Les virées avec GéGé y Claudia
à la découverte de la Costa Pacifica, et autres délicatesses du local...
1 août 2010
Argentinie: de veranderingen
Na enkele weken Argentinie doorgetrokken te hebben is het tijd voor een resumé, want foto's alleen toont niet alles. De basisfeiten van dit land waren reeds geanaliseerd 7 jaar geleden( vandaar dat uw reporter ter plaatse nog geen verslag uitgegeven heeft). Dus dacht ik zo dat het niet slecht zou zijn om de kleine veranderingen in de Argentijnse cultuur neer te pennen.
Om te beginnen "The big hype" de piercing: u weet wel de alombekende metalen ornamenten geplaatst in een kleine hoeveelheid excessief vel. Wel in Argentinie is het blijkbaar de mode om 1 van deze stalen construkties te bezitten in de lip. Waarom de lip is mij een groot raadsel, maar 90% van de piercings bevindt zich in de lip en niet in het midden maar meer op 1/4 van de mondhoek.
In vergelijking met 7 jaar geleden heeft "La cuisine Argentaine" nog niet veel vooruitgang geboekt. In tegendeel naast de klassieke schnitzel ( milanesa genaamd), empanada, pizza is de hoeveelhied groenten schaars, zeer schaars. Daarenboven blijkt de regering een soort boycot te leggen op buitenlandse merken indien deze niet in Argentinie geproduceerd worden.
Vet is het woord... niet vet zoals " gewèèèèldig" maar geweldig VET: frituur, gefrituurd en hergefrituurd, alles: papa's, empanadas, milanesas...
Ook de kinderen zijn vet, zo vet dat de laatste jaren het aantal gevallen van diabetes bij kinderen zodanig is toegenomen, dat ze op school tijdens het jaarlijks medisch onderzoek systematisch infantiele diabetes opsporen.
Zelfs het clavier dat ik momenteel gebruik is zo vet dat je er een boterham mee kunt smeren.
De alom bekende argentijnse BBQ is er ook op achteruit gegaan . Omdat het beste vlees tegenwoordig geëxporteerd wordt en omdat de hoeveelheid graasweides voor de befaamde argentijnse koebeesten drastisch ingedunt zijn ter bevordering van de soja produktie. Dit kan de piercings verklaren want ze moeten toch ergens naar toe met al dat metaal van die neusringen.
Het resultaat is: duurder vlees en vlees van mindere kwaliteit en mindere kwaliteit betekend VET. Daar gaat als rechtschapen "viandaar" je haar van rechtstaan ( moest er nog haar aanwezig zijn).
Daarentegen is er enorme vooruitgang geboekt in de produktie van de artisanale bieren, dit met soms een zeer aangenaam en verrassend resultaat (De verhooging van mijn levervet niet meegerekend).
Geen wonder dat na een drietal weken ik de indruk kreeg vet te zweten (of misschien zou ik beter gewoon eens m'n jeans moeten wassen)
Het is tijd om naar Chili te trekken.
Om te beginnen "The big hype" de piercing: u weet wel de alombekende metalen ornamenten geplaatst in een kleine hoeveelheid excessief vel. Wel in Argentinie is het blijkbaar de mode om 1 van deze stalen construkties te bezitten in de lip. Waarom de lip is mij een groot raadsel, maar 90% van de piercings bevindt zich in de lip en niet in het midden maar meer op 1/4 van de mondhoek.
In vergelijking met 7 jaar geleden heeft "La cuisine Argentaine" nog niet veel vooruitgang geboekt. In tegendeel naast de klassieke schnitzel ( milanesa genaamd), empanada, pizza is de hoeveelhied groenten schaars, zeer schaars. Daarenboven blijkt de regering een soort boycot te leggen op buitenlandse merken indien deze niet in Argentinie geproduceerd worden.
Vet is het woord... niet vet zoals " gewèèèèldig" maar geweldig VET: frituur, gefrituurd en hergefrituurd, alles: papa's, empanadas, milanesas...
Ook de kinderen zijn vet, zo vet dat de laatste jaren het aantal gevallen van diabetes bij kinderen zodanig is toegenomen, dat ze op school tijdens het jaarlijks medisch onderzoek systematisch infantiele diabetes opsporen.
Zelfs het clavier dat ik momenteel gebruik is zo vet dat je er een boterham mee kunt smeren.
De alom bekende argentijnse BBQ is er ook op achteruit gegaan . Omdat het beste vlees tegenwoordig geëxporteerd wordt en omdat de hoeveelheid graasweides voor de befaamde argentijnse koebeesten drastisch ingedunt zijn ter bevordering van de soja produktie. Dit kan de piercings verklaren want ze moeten toch ergens naar toe met al dat metaal van die neusringen.
Het resultaat is: duurder vlees en vlees van mindere kwaliteit en mindere kwaliteit betekend VET. Daar gaat als rechtschapen "viandaar" je haar van rechtstaan ( moest er nog haar aanwezig zijn).
Daarentegen is er enorme vooruitgang geboekt in de produktie van de artisanale bieren, dit met soms een zeer aangenaam en verrassend resultaat (De verhooging van mijn levervet niet meegerekend).
Geen wonder dat na een drietal weken ik de indruk kreeg vet te zweten (of misschien zou ik beter gewoon eens m'n jeans moeten wassen)
Het is tijd om naar Chili te trekken.
Inscription à :
Commentaires (Atom)