Machu Picchu17 décembre 2010
29 novembre 2010
23 novembre 2010
22 novembre 2010
23 octobre 2010
Aide de jeux
Marie au Comodore Popular, Thibault au pied du Mur Sacre de Copacabana et Jerome dans le Monastere d'Arequipa ¿Ou sont les amigos?
Roeli est a Arequipa avec 3 amis.Amuse toi a les retrouver : Marie, Thibault et Jerome
21 octobre 2010
La vie est un long fleuve tranquille
de Yurimaguas jusqu'a Iquitos (4 jours de bateau) une vie rythmee par les chargements, les parties de cartes et les appels aux repas.17 octobre 2010
Welkom to the jungle
Na enige tijd in Tarapoto gespendeerd te hebben was het moment aangebroken om verder te trekken. De was was gewassen, de amoebe familie geexpulseerd en dit zonder al te veel protest van lokale dierenrechten organizaties. Volgende stop: Iquitos. Deze stad in het midden van de jungle is slechts op 2 manieren bereikbaar nl het vliegtuig of de boot. De bootreis duurt drie dagen en kost minder duur dus kozen we voor deze optie. Inschepen in Yurimaguas. Ondertussen waren we 2 Fransen, een Pool en 3 Israelieten tegen gekomen . Aangezien het al redelijk laat was, eerst even een hapje eten. Veel keuze was er niet en de kip was al snel op. Dan maar een brochette smakelijke gegrilde palmlarven, dit tot grote walging van de medereizigers. Maar ja de keuze was niet groot meer : de larven, gefrituurde kippenpoten en koppen of een vis waar meer graat dan vlees aan zit, dit alles met een gekookte banaan.
Na het eten een hangmat aan schaffen. Hierbij moet je stevig afdingen en daar kwamen de Israelieten goed van pas. Vervolgens naar de haven. Deze stelde niet veel voor . Het leek wel of de tijd hier enkele honderden jaren stil had gestaan. Nadat we allen geinstaleerd waren, ene gaan drinken (een bak wel te verstaan).
De volgende dag vertrokken we echter nog niet want de koeien waren nog niet ingeladen. Andere toeristen hadden ons gewaarschuwt dat de bootreis verschrikkelijk was: lang ,vervelend, geen comfort en slecht eten. Wat het eten betreft hadden ze gelijk: een gevangenisdrap geserveerd door een graatmagere (dit is al geen goed teken) norse kok, die etenstijd aankondigde door als een gek met een pollepel op de metalen want van de boot te rammen. Dit werd al snel gevolgt door een pavloviaans gedrag van een rij dringende, kwijlende passagiers met plastieken gamel in de hand. De rest was echter overdreven: pintje drinken ,toetje paffen ,kaartje leggen tukje doen . Als gediplomeerd nihilist kan ik me ergere situaties voorstellen. Dus wanner we in Iquitos aankwamen waren we half teleurgesteld dat de reis al afgelopen was.
Via een kerel die op de boot werkte hadden we een goed adres voor een hostel gevonden. Iets verderweg van het centrum( dat door de lokale gringoland word genoemd). Iquitos is een heerlijk chaotisch ongeorganiseerd ranshol. Op de plaatselijke markt, die overigens dezelfde geur heeft als een onverluchte varkenstal (hetgeen bizar is aangezien er enkel groenten, fruit, kip en vis tekoop is) regeren er geen duiven, zoals in de rest van de wereld, maar gieren... luguber. Iedere avond is er wel ergens een optreden van een lokale band. Deze hebben veelbelovende namen zoals Illusion; Explosion of Implosion.
De stad heeft relatief veel toeristen (vandaar gringoland) die je grotendeels in 4 groepen kunt opdelen namelijk:
1) stoere jongens die graag voor enkele dagen de jungle intrekken om Rambo uit te hangen en hiervoor veel geld neertellen.
2) artisanos die hun verblijf betalen door het verkopen van armbandjes, oorbellen,kettinkjes en andere prularia.
3) Een hele hoop new age hippies en wereldverbeteraars op zoek naar hun zelf en spiritueele wijsheid, die hiervoor een sjamaan contacteren om vervolgens een portie hallucinogene cactus of liaan naar binnen te werken.
4) de klassieke toerist zoals wij ( zeldzaam, genietend van het live spectakel en opzoek naar ... een frisse pint.
Daarenboven bleek ons hotel als uitvalsbasis te fungeren van een lokale 'rainbow community' . Dit betekend peace, vegetarisch voedsel, blote voeten en overtollig okselhaar.
s'Avonds beginnen ze spontaan hare krisjna achtige liederen te zingen ( waarvan ze de betekenis niet begrijpen maar het gaat om de vibratie). En aangezien een broodje cactus even efficient is als 2 jaar therapie bij de zielenknijper, heb je bovendien recht op een gratis analyse van je inwendige ik.
Zo kreeg ik van een pelgrim, met een sterke oude mannelucht, te horen dat ik mijn 'chakira' wat meer moet open zetten. "Mijn beste man" het enige wat ik regelmatig openzet, gaat over het algemeen gepaard met een kwalijke lucht, die door mijn medemens slechts zelden geapprecieerd wordt.
Na het eten een hangmat aan schaffen. Hierbij moet je stevig afdingen en daar kwamen de Israelieten goed van pas. Vervolgens naar de haven. Deze stelde niet veel voor . Het leek wel of de tijd hier enkele honderden jaren stil had gestaan. Nadat we allen geinstaleerd waren, ene gaan drinken (een bak wel te verstaan).
De volgende dag vertrokken we echter nog niet want de koeien waren nog niet ingeladen. Andere toeristen hadden ons gewaarschuwt dat de bootreis verschrikkelijk was: lang ,vervelend, geen comfort en slecht eten. Wat het eten betreft hadden ze gelijk: een gevangenisdrap geserveerd door een graatmagere (dit is al geen goed teken) norse kok, die etenstijd aankondigde door als een gek met een pollepel op de metalen want van de boot te rammen. Dit werd al snel gevolgt door een pavloviaans gedrag van een rij dringende, kwijlende passagiers met plastieken gamel in de hand. De rest was echter overdreven: pintje drinken ,toetje paffen ,kaartje leggen tukje doen . Als gediplomeerd nihilist kan ik me ergere situaties voorstellen. Dus wanner we in Iquitos aankwamen waren we half teleurgesteld dat de reis al afgelopen was.
Via een kerel die op de boot werkte hadden we een goed adres voor een hostel gevonden. Iets verderweg van het centrum( dat door de lokale gringoland word genoemd). Iquitos is een heerlijk chaotisch ongeorganiseerd ranshol. Op de plaatselijke markt, die overigens dezelfde geur heeft als een onverluchte varkenstal (hetgeen bizar is aangezien er enkel groenten, fruit, kip en vis tekoop is) regeren er geen duiven, zoals in de rest van de wereld, maar gieren... luguber. Iedere avond is er wel ergens een optreden van een lokale band. Deze hebben veelbelovende namen zoals Illusion; Explosion of Implosion.
De stad heeft relatief veel toeristen (vandaar gringoland) die je grotendeels in 4 groepen kunt opdelen namelijk:
1) stoere jongens die graag voor enkele dagen de jungle intrekken om Rambo uit te hangen en hiervoor veel geld neertellen.
2) artisanos die hun verblijf betalen door het verkopen van armbandjes, oorbellen,kettinkjes en andere prularia.
3) Een hele hoop new age hippies en wereldverbeteraars op zoek naar hun zelf en spiritueele wijsheid, die hiervoor een sjamaan contacteren om vervolgens een portie hallucinogene cactus of liaan naar binnen te werken.
4) de klassieke toerist zoals wij ( zeldzaam, genietend van het live spectakel en opzoek naar ... een frisse pint.
Daarenboven bleek ons hotel als uitvalsbasis te fungeren van een lokale 'rainbow community' . Dit betekend peace, vegetarisch voedsel, blote voeten en overtollig okselhaar.
s'Avonds beginnen ze spontaan hare krisjna achtige liederen te zingen ( waarvan ze de betekenis niet begrijpen maar het gaat om de vibratie). En aangezien een broodje cactus even efficient is als 2 jaar therapie bij de zielenknijper, heb je bovendien recht op een gratis analyse van je inwendige ik.
Zo kreeg ik van een pelgrim, met een sterke oude mannelucht, te horen dat ik mijn 'chakira' wat meer moet open zetten. "Mijn beste man" het enige wat ik regelmatig openzet, gaat over het algemeen gepaard met een kwalijke lucht, die door mijn medemens slechts zelden geapprecieerd wordt.
5 octobre 2010
17 septembre 2010
en dan toch een kak verhaal
Na Lima te zijn ontvlucht zijn we richting het noorden getrokken langs de kust. Onderweg hebben we enkele pitstops gemaakt op archeologische sites en een schuchter begin pasje gezet op een surfboard. Vervolgens zijn we, met de bus, het binnenland in getrokken . Het grappige is hoe hoger de streek is die je bezoekt (ten opzichte van de zee), hoe kleiner de mensen zijn die je tegenkomt. Al snel waren we omringt met mensen die niet veel groter waren dan een Oompa Loompa uit de chokoladefabriek. Wat echter minder grappig is, is hoe verder je het binnenland intrekt hoe minder luxueus de bus reizen worden. Ondanks dat we al behoorlijk wat ervaring beginnen krijgen met het kiezen van een plaats in de bus. Het beste is om in het midden van de bus te gaan zitten. Daar beweegt hij het minste. In een dubbeldekker is de beste plaats juist achter de trap op de verdieping (een kwestie van beenruimte). Probeer zo ver mogelijk van de sanitaire voorzieningen plaats te nemen (als die aanwezig zijn), i.v.m. onaangename luchtjes. Maar ondanks al die kennis ben je nooit zeker van een aangename reis. Een pak weg klein probleempje met de airco, de temperatuur stijgt en de reis ontaardt vlug in een olfactorische hel. Al snel vullen de bedwelmende urine dampen dan de gehele bus, gespijsd met een stevige zuur boeket van uitgetrokken gefermenteerde basketsloefkes. Om nog niet van de zweetlucht te spreken. En ik die zich schaamde omdat ik m'n tanden vergeten te poetsen was. Niet aan denken, nog slechts 7 uur, proberen een tukje te doen. Als die eikel hiervoor enkel zou willen ophouden met fluiten (of op zijn minst wat ritmisch probeert te tjilpen). Voor mij is een ding zeker: het zijn niet de oneindiglange haarspeltbochten die een zure oprisping bewerkstelligen. Eindelijk aangekomen blijkt de rugzak, die ik vakkundig onder de stoel gemoffelt had, zeiknat te zijn. Met de nadruk op zeik want die kerel achter ons had blijkbaar, om een of andere duistere reden, alles laten lopen. Dat verklaarde meteen de amoniakale visdampen die mijn reukorgaan prikkelde enkele uren geleden.
Maar bon we zijn op reis en we gaan niet zagen want het landschap was meer als verbluffend.
Wel hebben we alletwee, ergens in de laatste twee weken, een flinke schijterij opgelopen. Dus vanmorgen even met een potje kak langs het laboratorium geweest en wat blijkt: we zijn fiere gastheer (en vrouw) van een parasitaire amoebe familie. Dus 10 dagen pillen slikken en dan zou alles weer goed moeten zijn. Neemt niet weg dat de eetlust nog steeds optimaal is. Niks ernstig dus.Van de week hebben we enkele stevige wandelingen gemaakt 1: naar Kuelap een pre-colombiaanse vesting op 3000 meter hoogte . Naar het schijnt even spectaculair als de Manchu Pichu maar zonder al die toeristen. Daar kon je op 2 manieren heen nl met de bus en een wandelingetje of via een bergpad vanuit een aangrenzend gehucht Tingo genaamt (je moet maar eens op 'google maps' zoeken waar dat juist ligt). Wij kozen voor de 2e optie: ongeveer 10 km lang en stijgen van 1700m naar 3100m boven de zeespiegel ( Al was het maar omdat we een irritante montagnard uit het zuiden van Frankrijk tegen het lijf gelopen waren, die ons mededeelde dat deze weg voor ongetrainde niet bergbewoners ab-so-luut onmogelijk is want zelfs voor hem was het moeilijk. Dat was natuurlijk buiten onze alomgekende koppigheid om gerekend .) fabuleus!!! En omdat we lekker opgewarmt waren, zijn we de volgende dag s'werelds 3de hoogste waterval gaan bezoeken, met bijbehorende fikse wandeling . En dit alles met een bij tijds en stonds stevige darmkramp . Wie is er hier dan het watje. Nu zitten we op de grens met de jungle daar waar het Amazonengebied begint, om een beetje uit te rusten en onze stevig doorzweette was te wassen. Aangenaam
PS Een weetje: de kakkerlakken zijn hier zeker 7 cm (voelsprieten niet meegerekend) groot.
Maar bon we zijn op reis en we gaan niet zagen want het landschap was meer als verbluffend.
Wel hebben we alletwee, ergens in de laatste twee weken, een flinke schijterij opgelopen. Dus vanmorgen even met een potje kak langs het laboratorium geweest en wat blijkt: we zijn fiere gastheer (en vrouw) van een parasitaire amoebe familie. Dus 10 dagen pillen slikken en dan zou alles weer goed moeten zijn. Neemt niet weg dat de eetlust nog steeds optimaal is. Niks ernstig dus.Van de week hebben we enkele stevige wandelingen gemaakt 1: naar Kuelap een pre-colombiaanse vesting op 3000 meter hoogte . Naar het schijnt even spectaculair als de Manchu Pichu maar zonder al die toeristen. Daar kon je op 2 manieren heen nl met de bus en een wandelingetje of via een bergpad vanuit een aangrenzend gehucht Tingo genaamt (je moet maar eens op 'google maps' zoeken waar dat juist ligt). Wij kozen voor de 2e optie: ongeveer 10 km lang en stijgen van 1700m naar 3100m boven de zeespiegel ( Al was het maar omdat we een irritante montagnard uit het zuiden van Frankrijk tegen het lijf gelopen waren, die ons mededeelde dat deze weg voor ongetrainde niet bergbewoners ab-so-luut onmogelijk is want zelfs voor hem was het moeilijk. Dat was natuurlijk buiten onze alomgekende koppigheid om gerekend .) fabuleus!!! En omdat we lekker opgewarmt waren, zijn we de volgende dag s'werelds 3de hoogste waterval gaan bezoeken, met bijbehorende fikse wandeling . En dit alles met een bij tijds en stonds stevige darmkramp . Wie is er hier dan het watje. Nu zitten we op de grens met de jungle daar waar het Amazonengebied begint, om een beetje uit te rusten en onze stevig doorzweette was te wassen. Aangenaam
PS Een weetje: de kakkerlakken zijn hier zeker 7 cm (voelsprieten niet meegerekend) groot.
8 septembre 2010
limenos like it loud
Grote sociale problemen in Bolivie! Daar ben je dan mooi zoet mee.
Zaten we in het noorden van Argentinie, klaar om de grens over te steken, krijg je zoiets te horen. Als alle buitenlandse ambassades het ten stelligste afraden om het zuiden van Bolivie te bezoeken, (en je moet nu eenmaal langs het zuiden om naar het noorden te trekken) denk je wel twee keer na. Voor zij die niet helemaal overtuigd waren: de stakers gooien met dynamietstaven naar hen die proberen de wegblokkades te doorbreken. (wel wat anders als een brandend autobandje en een pamflet)
Dus wij terug richting Chili om vandaaruit naar Peru te trekken. (chili is namelijk te duur om lang te reizen). Na drie dagen bus /trein/bus op zen gemak kwamen we aan in Lima en hier geen overbodige hoeveelheden gefrituurd en of vlees. Nee de Peruvianen eten zeer gevarieerd. Reeds in het noorden van Argentinie aten we al meer mais, bonen, quinoa, lama, geit en dergelijke. Daar mag je in Peru nog een behoorlijke hoeveelheid ceviche (gemarineerde rauwe vis) aan toevoegen.
Een eerste indruk van Lima: chaos. Hoera, niks heerlijker voor een gestruktureerde nederlander om in een aangenaam chaotisch spektakel terecht te komen. En het mag gezegd worden Limenos like it loud. De lokale bussen delen al schreeuwend mede, middels een soort van portier ronselaar, waar ze heen gaan. Gezien de concurrentie evolueert dit al snel in een verbaal bacchanaal of anders gezegd een kakofonie. De radio en of televisie speelt vollenbak in cafees restaurants. Je kunt elkaar amper verstaan. Zo kwamen we een avond in een dansrestaurant terecht. Want Peruvianen houden van drinken en dansen, het ene al wat meer als het andere. In zo`n dansrestaurant kun je drinken , eventueel iets eten , meer drinken en je benen strekken op de tonen geproduceerd door het huisorkest, dat vlot zijn best doet om een scheur in je trommelvlies te bewerkstelligen. Ambiance gegarandeerd ! wat! al was het maar omdat deze eet/dans gelegenheid een aantal peruviaanse look-a-likes van bekende personen tot zijn klantenbestand mocht rekenen. Zo herkende ik Eddy Wally en de hoer van Borat die vrolijk ronddansten samen met Guido van' het eiland' die een glaasje teveel op had. Zelfs de drummer van de groep kwam me bekent voor ... hij deed me denken aan ... Gerard jawel befaamd ex-scouts leider die de betekenis van het woord dril duidelijk heeft gemaakt een een gehele generatie .
Dus als je eindelijk in je bed ligt om van een verdienden nacht rust te genieten zijn je oren blij. Jammergenoeg had ons" zo gezellig hotel met schitterende coloniale architectuur" (u ziet het goed wij zijn niet vies van een beetje cultuur in onze reis) zich s'avonds omgetoverd tot regelrechte kamerverhuur. Bleken we in de hoerenstraat te bivakkeren en verscheidene van hen hadden wel een heel verdacht zware stem. Dus gedurende de nacht gegiechel, gekreun en hoge hakken op de houten trap. Tegen een uur of zes `s morgens keerde de rust weer voor ongeveer een uur. Om prompt te worden gewekt door de lokale fanfare waarvan enkele leden zonder twijfel regelrechte afstammelingen zijn van Assurancetourix uit het dorp van Asterix.
Maar de liefde van de limenos wordt het meeste duidelijk op straat ,waar de klaxon heerst.
Reeds enkele jaren geleden werd ik met dit fenomeen geconfronteerd in Vietnam waar een klaxon evenveel betekend als "hallo hier kom ik". In Lima is dit slechts 1 vertaling.
andere mogelijkheden:
taxi nodig? :tut ...tut...tut!
maak plaats! : tuuuut!
lekker ding! : tuttut!
camion : Puaaap!
kan dat godv?!*# niet wat sneller eikel: tut tut TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT
Geen gemakkelijke taal dat Peruviaans en dan zijn we nog niet eens aan het Quechua begonnen.
Zaten we in het noorden van Argentinie, klaar om de grens over te steken, krijg je zoiets te horen. Als alle buitenlandse ambassades het ten stelligste afraden om het zuiden van Bolivie te bezoeken, (en je moet nu eenmaal langs het zuiden om naar het noorden te trekken) denk je wel twee keer na. Voor zij die niet helemaal overtuigd waren: de stakers gooien met dynamietstaven naar hen die proberen de wegblokkades te doorbreken. (wel wat anders als een brandend autobandje en een pamflet)
Dus wij terug richting Chili om vandaaruit naar Peru te trekken. (chili is namelijk te duur om lang te reizen). Na drie dagen bus /trein/bus op zen gemak kwamen we aan in Lima en hier geen overbodige hoeveelheden gefrituurd en of vlees. Nee de Peruvianen eten zeer gevarieerd. Reeds in het noorden van Argentinie aten we al meer mais, bonen, quinoa, lama, geit en dergelijke. Daar mag je in Peru nog een behoorlijke hoeveelheid ceviche (gemarineerde rauwe vis) aan toevoegen.
Een eerste indruk van Lima: chaos. Hoera, niks heerlijker voor een gestruktureerde nederlander om in een aangenaam chaotisch spektakel terecht te komen. En het mag gezegd worden Limenos like it loud. De lokale bussen delen al schreeuwend mede, middels een soort van portier ronselaar, waar ze heen gaan. Gezien de concurrentie evolueert dit al snel in een verbaal bacchanaal of anders gezegd een kakofonie. De radio en of televisie speelt vollenbak in cafees restaurants. Je kunt elkaar amper verstaan. Zo kwamen we een avond in een dansrestaurant terecht. Want Peruvianen houden van drinken en dansen, het ene al wat meer als het andere. In zo`n dansrestaurant kun je drinken , eventueel iets eten , meer drinken en je benen strekken op de tonen geproduceerd door het huisorkest, dat vlot zijn best doet om een scheur in je trommelvlies te bewerkstelligen. Ambiance gegarandeerd ! wat! al was het maar omdat deze eet/dans gelegenheid een aantal peruviaanse look-a-likes van bekende personen tot zijn klantenbestand mocht rekenen. Zo herkende ik Eddy Wally en de hoer van Borat die vrolijk ronddansten samen met Guido van' het eiland' die een glaasje teveel op had. Zelfs de drummer van de groep kwam me bekent voor ... hij deed me denken aan ... Gerard jawel befaamd ex-scouts leider die de betekenis van het woord dril duidelijk heeft gemaakt een een gehele generatie .
Dus als je eindelijk in je bed ligt om van een verdienden nacht rust te genieten zijn je oren blij. Jammergenoeg had ons" zo gezellig hotel met schitterende coloniale architectuur" (u ziet het goed wij zijn niet vies van een beetje cultuur in onze reis) zich s'avonds omgetoverd tot regelrechte kamerverhuur. Bleken we in de hoerenstraat te bivakkeren en verscheidene van hen hadden wel een heel verdacht zware stem. Dus gedurende de nacht gegiechel, gekreun en hoge hakken op de houten trap. Tegen een uur of zes `s morgens keerde de rust weer voor ongeveer een uur. Om prompt te worden gewekt door de lokale fanfare waarvan enkele leden zonder twijfel regelrechte afstammelingen zijn van Assurancetourix uit het dorp van Asterix.
Maar de liefde van de limenos wordt het meeste duidelijk op straat ,waar de klaxon heerst.
Reeds enkele jaren geleden werd ik met dit fenomeen geconfronteerd in Vietnam waar een klaxon evenveel betekend als "hallo hier kom ik". In Lima is dit slechts 1 vertaling.
andere mogelijkheden:
taxi nodig? :tut ...tut...tut!
maak plaats! : tuuuut!
lekker ding! : tuttut!
camion : Puaaap!
kan dat godv?!*# niet wat sneller eikel: tut tut TUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT
Geen gemakkelijke taal dat Peruviaans en dan zijn we nog niet eens aan het Quechua begonnen.
24 août 2010
Relâchons
dans le bus pour Iruya, et,dans un mini village de montagne à San Isidro
(Nord Argentin - 3000m - con la Mathilda)
Inscription à :
Commentaires (Atom)